– Tutaj widać tęsknotę za domem. Te psy wiedzą doskonale, kiedy są odwiedziny. Śmiesznie jest obserwować, jak potrafią się przymilać – opowiada Magdalena.

Mocuje się z małym pieskiem, który oszalał na widok smyczy. Sytuacji zza krat ogrodzenia przygląda się, smutnymi ze starości oczyma, duży pies. Miś to weteran. On w schronisku jest od sześciu lat. Wolontariusze chcieliby, aby ostatnie lata spędzi w ciepłym domu.

– A tego psa pracownicy przenieśli do zadaszonego boksu, bo potrafi wychodzić po kratach. Tak koniecznie chce uciec ze schroniska – dodaje Bracka

Rocznie do schroniska trafią 200 do 250 psów. Na szczęście większość znajduje właścicieli.

– Koty przyjmuje tylko te do trzeciego miesiąca życia, które same sobie nie poradzą. Współpracujemy ze społecznymi opiekunami. Oni dokarmiają je na terenie miasta. Teraz też będziemy rozstawiać w mieście budki dla kotów – tłumaczy Karolina Drzewiecka, kierownik schroniska im. psa Kazana.

Chętnych do pomocy w schronisku nie brakuję. Teraz zgłosiło się 15 osób. Ich obecność pozwala przygotować zwierzęta do adopcji. Po prostu też uspokoić. Wybieg dla wyprowadzania psów jest za ogrodzeniem schroniska.

– W sumie zawsze chciałam pomagać przy zwierzętach. W domu nie mieliśmy, a tutaj było najbliżej – wyjaśnia, Beata córka Brackiej.

To ona przyciągnęła mamę na ul. Czystą. Beata miał dopiero trzynaście lat. Sama nie mogła przychodzić do zwierzęcego bidula.

– Sądziłam, że córce przejdzie pomysł na bycie wolontariuszką. Nie spodziewałam się też, że to tak będzie dla mnie ważne. Staramy się być co weekend w schronisko – przyznaje Magdalena Bracka.